دانش. علم و آگاهی

دانش و آگاهی انسان می تواند در برگیرنده کنجکاوی. علاقه به شناخت دنیا و دیگران علاقه به کسب علم و دانستن و نیز پرورش قدرت قضاوت و قوه ادراک در آدمی باشد.

شجاعت و شهامت

هوش عملی و هوش اجتماعی در زمینه دیدن ادراک می تواند شجاعت را در نزد آدمی تفسیر کند.

عشق و همدلی با انسان ها که خودش هم شامل دو قسمت می شود اول

خوش رو بودن. دست و دلبازی. جدی گرفتن نیاز دیگران. خدمت به خلق. همدری و سمپاتی نشان دادن برای غریبه ها. خوش نیت بودن خوش مرام بودن. خود را بجای دیگران گذاشتن و البته احساس همدلی با آنها کردن می تواند خلاصه ای از توضیح این حس فطری ارزشمند در نهاد ما باشد.

دوم

دوست داشتن و اجازه دوست داشته شدن به دیگران دادن و نیز ایجاد رابطه نزدیک با دیگران و ارزش گذاشتن به عمس العمل آنها و احساس محبت به دیگران نشان دادن و جبران محبت و ...

عدالت . کنترل خود و معنوی بودن را در ادامه توضیح خواهم داد.

باید بگویم که روانشناسی خوشبختی با طبقه بندی کردن صفات پسندیده بصورت کلی می خواهد نشان بدهد که این صفات ارزشمند اکثرا" در نهاد ما بصورت فطری قرار داده شده ان و کافی است که ما با خودسازی و تقوی کشو احساسی خود را در طول زندگی مان پر کنیم.

مثلا" انسان غربی ترجیح می دهد عشق به ورزد تا دوست داشته شود در حالیکه در غرب ازدواج سفارشی بهتر از ازدواج رمانتیک جواب می دهد.

می خواهم از خواننده عزیزم بپرسم: با زلزله ای که در چین رخ داده و توفان وحشتناک برمه سابق کشور میانمار. کدامیک از ما غیر از درگیری با زندگی شخصی و گرفتاری های خود از دیدن صحنه های مرگبار در تلویزیون اشک در چشم آورده ایم و برای کمک مالی به آنها قطره ای ناچیز کنار گذاشته ایم.

بدی زندگی در دنیای پست مدرن اینس که دارد ذره ذره حس همدردی انسان ها را نسبت به هم می بلعد. آیا احساس قشنگ عشق بخطر افتاده اس؟

بد نیس در ادامه صحبت مان به تعریف احساس. عشق و در مجموع روانشناسی مثبت گرای خوشبختی بپردازیم. و به این فکر کنیم که واقعا" چقدر با آرزوهای مان فاصله داریم.

دارم تهی می شوم از احساس انگاری

چه کنم

دستم به جایی گره بندی نیست...

زندگی می گذرد هر روز اما

این همه عشق را دلبندی نیست...

بعضی ها می گن خوشبختی احساسی درونی است و حس هر کسی متفاوت از حس دیگر آدم هاس. برخی دیگه ادعا دارن که خوشبختی اکسیری است که گمگشته و شده پشت کوه قاف باید جستجو کرد

روانشناسی خوشبختی می گوید؛ گوهر خوشبختی اصلی از شناسایی شده و شامل پرورش صفات کلی پسندیده و نیر نحوه کاربرد آنها در کار و زندگی و عشق و تعلیم و تربیت انسانی اس و در مجموع پر کردن کشوهای خالی احساسی است در نزد هر انسان که از بدو تولد باید به آن توجه کرد.

خوشبختی یعنی یک احساس مثبت. تقویت صفات پسندیده اخلاقی و کاربرد آنها در رابطه با احساس انسانی است.

صفات پسندیده شامل موارد زیرست. 

کسب دانش و علم و آگاهی

شجاعت و شهامت

عشق و همدلی با انسانی دیگر

عدالت جویی

کنترل نفس

معنوی بودن

معانی هریک از این موارد را بعدا توضیح خواهم داد اما بد نیست اشاره ای به رابطه حس خوشبختی و آرزوی انسانی بکنیم. رابطه این موارد با هم مسقیم است. هر انسانی دوست دارد به آرزویش برسد و در نتیجه خوشبختی را کسب کند غافل از اینکه خوشبختی حسی درونی اس که باید بازسازی بشود.

بعبارتی آرزوها در درون ما رشد و نمو می کنند و از قبل موجود هستند. گشودن کلید معما و راه رسیدن به آرزوها هم دست ماست ولی گاهی خودمان هم نمی دانیم.

برای همین است که روانشناسی می گوید تو هر چه بخواهی همان می شوی. پس اگر به آرزویت نرسیدی یعنی نخواستی برسی علت را در خودت جستجو بکن و گردن کسی نیانداز

چرا که مثل این می ماند که ما گاهی بقول شاعر

     آب در کوزه و ما تشنه لبان می گردیم   یار در خانه و ما گرد جهان می گردیم

بد نیس گاهی که ناامید می شوی زندگی نامه چند انسان بزرگ را مطالعه کنی و ببینی نامداری و موفقیت به آنها اهدا نشده و چه مشقاتی برای رسیدن به آرزوهایشان برده ان

الناز حسن زاده فوق لیسانس روانشناسی بالینی

برای دوستانی که اهل مطالعه بیشتر در باب مسایل خانوادگی و روانشناسی ان توصیه می کنم مقالات ترجمه شده از ماهنامه پیرامون به قلم بنده را مطالعه بکنن.

دوستی می گفت آروزیش این بوده که دو پسرش به همه خواسته های خودشان برسند و حالا که آنها احساس خوشبختی می کنند او حس نمی کند که به آرزويش رسیده. علتش هم اینست که هر دو با دو دختر دانمارکی که او خوشش نمی آيد ازدواج کرده ان. می گم کإش برا خودش آرزویی کرده بود.

نویسنده ای می گوید باید زندگی را زندگی بکنیم و در باره اش فکر نکنیم.

من می گویم در باره زندگی فکر کردن مثل عبادت کردن واجب است. اگر می خواهیم خودمون را بشناسیم باید در باره اش فکر کنیم آن هم به تنهایی. چرا ما از تنهایی خوشمون نمی آد چون از مطرح کردن سوال جدی آقرینش هراس داریم. چرا به دنیا آمدیم و خدا از ما چی می خواهد و هدف ما چیست و ما از زندگی چه می خواهیم و ...

بنظر می آيد که این دوست برای خودش آرزویی نکرده. آرزوی خوشبختی برای پسرهایش کرده و حالا نمی تواند حس خوشبختی آنها را درک بکند. 

دوست عزیز آرزوی ما آرزوی ماست نه آرزوی همسر فرزند خانواده دوست یا دشمن ما.

ما مسول رسیدن به آرزوی خودمان هستیم. وقتی می بینی که آرزوی دوستت فرزندت برآورده شده خوشحال می شوی ولی نه به اندازه ای که خودت بتوانی به آرزویت برسی.

عمر در گذرست. نباشد روزی که از کنار زندگی بگذری و وقتی به عقب برگشتی غصه بخوری که چرا به آرزوهای هرچند ساده و صادقانه ات نرسیدی و در عوض به خانواده و این و آن کمک کردی.

نوعدوستی حس تحسین برانگیزی است اما ربطی به آرزوهای تو ندارد.

چگونه آرزوی خود را بشناسیم.

- صدای درون خود را بشنویم

- هدف مند باشیم.

- با خودمون صادق و رواست باشیم.

- آرزوی دراز مدت و کوتاه مدت خودمان را بشناسم.

- برای رسیدن به آنها قدمی برداریم. اگر اراده کنیم می توانیم استعداد ذاتی خدادادی مان را بکار بگیریم. کافیست که بخواهیم. 

- زندگی مثل خوشه ای انگور می ماند. بعضی شان رسیده می شوند و بعضی کال و سبز می مانند و چند تایی هم چروک می شوند و می ریزنند. ما آفتاب. باران و چتری روی تاک آرزوها هستیم. باید بفهمیم که کی به آن گرما بدهیم و چه زمانی باران باشیم و بباریم و چه موقعی چتر سایبانش بشویم.  لاک پشت سر از لاکش در نیاورد اتفاقی نمی افتد. تا عاشق نشویم؛  معشوق را نمی شناسیم.  خودمان را دوست داشته باشیم و اگر لازم شد برای رسیدن به آرزوی خود شمعی روشن کنیم.

گاهی وقت ها زندگی آدم يه جوری بالا و پايين می شه که ديگه هيچ چيز سر جاش نيس. حس می کنی تو حال تو خودت نيسی و بيخودی دور خودت می چرخی؟ چيزی در حد افسرده شدن. تا بخودت بيايی تور نازکی دورت تنيده ای که فقط خودت می بينيش. دست و پات بسته اس و رفته ای تو لاک خودت. صداها را می شنوی و صورتک ها را می بينی. دنیای دورو برت دارن نامریی می شن. حتا فرياد بی صدايی هم می زنی که بابا من اينجام. اما کسی نمی بينتت. يعنی تو اينطوری فکر می کنی

اسم اين حالتو می گن افسردگی. از خودت دور شدن. در خودت گم شدن و بی حوصلگی مزمن بی دليل. تشویش هم که روش بياد. حس ات تبديل می شود به اضطراب و استرس. البته هزارتا عوارض هم روش می آد. تپش قلب می گیری. گریه ات می آد. نمی خوای بری بیرون. نمی خوای کسی بیاد پيشت. خلاصه می شی یه آدمک که در کنار خودت شکلک زندگی رو در میاره!

روانشناسان توصيه می کنيم برای در آمدن از این وضعيت تکليف خودمون را با خودمون روشن کنیم.

۱ تحصيلات. وضعيت و شرایط اجتماعی خود را مشخص کنیم.

۲. مولد باشیم. شغلی کاری درآمدی برای خود ايجاد کنیم.

۳. به فکر شادی و تفریح کردن باشیم.

۴ به روح خود برسیم همانطور که به جسم می رسیم.

۵. با آرزوهامون رابطه برقرار کنیم.

نگو اوه من همه را امتحان کرده ام و اصلا خوب نشدم و خوب هم نمی شم. اينطوری ها هم نیس. در تمام این مدت باید عاقل باشیم. هدف کوتاه مدت برای خود در نظر بگیرم. از دو روزه تا دو ماهه. هدف بلند مدت ما نباید از هفت سال به بالا باشه. وگرنه می شیم یه آدم آرزوپر و رویایی که فقط اون بالاها پر می زنه و زمینی نیس. نمی گم با شرایط بسازیم اما باید بدونیم چه می تونیم برای تغییر شرایط انجام بدیم. به امکانات فکر کنیم. به داشته هامون فکر کنیم و از آنها استفاده کنیم و نه به نداشته هامون.

خواه ناخواه اگر خود را با یکی بالاتر از خود مقایسه کنیم افسرده هم می شیم. برای رسیدن به آرزوها قدم های کوچک برداریم تا نیافتیم. ناامید نشیم و سقوط نکنیم. راه کج نریم. مجبور نشیم به مواد شادی زای کاذب پناه ببریم. قناعت بزرگترین ثروت است و باعث می شه که قدر داشته را بدونیم و نذاریم چیز از ما هدر بره. 

برای رسیدن به آرزوهامون لازم نیس لشکری پشت سرمون بایسته. کافیه که خودمون باشیم. خود را قبول داشته باشیم. گاهی دسته گلی برای خودمون بگیریم. تو آینه نگاه کنیم. به شانه خود بزنیم و بگیم دست مریزاد عزیزم. واقعا" گل کاشتی! دوستت دارم!  

به قلم الناز حسن زاده از نشر البرز

داستان آرزوهای تلخ و شیرين. آرزوهای شکسته و خرد شده. رمانی خواندنی و فراموش نشدنی... مهيج و خواندنی. کافيست که يکبار آن را دست تان بگيريد. وگرنه نمی توانيد تصويری در باره خوشه های آرزو در ذهن تان مجسم بکنيد.

در ضمن ده درصد عايدات فروش به حساب پرورشگاه خصوصی صبا واريز خواهد شد.